Παρουσίαση του comic High Roads

                                                                του Flammentrupp

Το High Roads είναι ένα κόμικ που εκδόθηκε σε έξι μηνιαία τεύχη από τον Ιούνιο έως το Νοέμβριο του 2002 από την DC Comics. Σεναριογράφος είναι ο Scott Lobdell (γνωστός για τις συνεργασίες του τόσο με την DC όσο και με την Marvel, σε σειρές όπως οι The New 52, Teen Titans, X-Men, Daredevil, κ.α.) και σκιτσογράφος ο Leinil Francis Yu (επίσης συνεργάτης των δύο μεγάλων εταιρειών σε σειρές όπως οι Superman: Birthright, Avengers, Wolverine, κ.α., αλλά και συνεργάτης μικρότερων εταιρειών όπως η Dark Horse στο Buffy the Vampire Slayer: Tales of the Slayers).


Το εν λόγω comic εξιστορεί την περιπέτεια τεσσάρων άγνωστων μεταξύ τους χαρακτήρων κατά τις τελευταίες ημέρες του Β’ Παγκόσμιου Πόλεμου, όπου οι συνθήκες τα φέρνουν έτσι ώστε να ενώσουν τις δυνάμεις τους για να βρουν το αμύθητης αξίας μενταγιόν «Μορφέας», που κάποτε φτιάχτηκε για τον Ιούλιο Καίσαρα αλλά τώρα βρίσκεται στην κατοχή του Αδόλφου Χίτλερ. Ο αρχικός του στόχος είναι απλά υλιστικός και ταιριαστός με την κουλτούρα του νικητή, δηλαδή του κράτους των Η.Π.Α. Θέλουν να «πιάσουν την καλή» και να ζήσουν πλουσιοπάροχα στην μεταπολεμική εποχή. Τελικά, όμως, θα ανακαλύψουν κάτι πολύ σπουδαιότερο και θα κληθούν να πάρουν αποφάσεις που έχουν να κάνουν με την σωτηρία ή την καταστροφή του κόσμου.

Βασικός χαρακτήρας είναι ο λοχαγός του αμερικανικού στρατού Nick Highroad. Συνεσταλμένος, ευγενικός και άνθρωπος της τιμής, που πήγε να πολεμήσει για να υπηρετήσει τη χώρα του. Στο Παρίσι θα γνωρίσει τον Arthur Bombridge, έναν ξεπεσμένο και κυνικό Βρετανό ηθοποιό, λάτρη του χρήματος και της καλοπέρασης και άλλοτε αστέρα του Χόλυγουντ σε ταινίες όπου ενσάρκωνε τον ηρωικό καουμπόι. Η τύχη θα τους ενώσει με τη Sloan Applebee, σύζυγο Αμερικανού πιλότου του οποίου το αεροσκάφος έπεσε σε γερμανικό έδαφος με την ίδια μέσα, και η μοίρα θα την φέρει να γίνει σύντροφος του Αδόλφου Χίτλερ (!!) πριν την Εύα Μπράουν, και η οποία ανακαλύπτει και παίρνει μαζί της έναν φάκελο με το άκρως απόρρητο σχέδιο «Μορφέας», όταν την εκδιώκει από την θέση της ο Χίτλερ. Οι δύο άνδρες σώζουν τη γυναίκα από την επίθεση και απαγωγή που δοκίμασαν εναντίον της τα μέλη της Αδελφότητας του Σιδηρού Σταυρού. Εκείνη τους αποκαλύπτει ποια είναι και τι κατέχει και ξεκινούν οι τρεις την αναζήτηση. Στο δρόμο τους θα βρεθεί o Oki, ένας Ιάπωνας πιλότος-καμικάζι που αποφάσισε πως θέλει να ζήσει, ακυρώνοντας στην πράξη την αποστολή αυτοκτονίας που είχε αναλάβει (εδώ κι αν ο Lobdell το «έκαψε» το σενάριο), και ο οποίος τους οδηγεί με το αεροπλάνο του στο σημείο που ψάχνουν.

Το κόμικ αυτό δεν διεκδικεί τις δάφνες ποιότητας που έχουν άλλα αντίστοιχα, με larger-than-life ήρωες στα πεδία μαχών της Ευρώπης ή του Ειρηνικού Ωκεανού. Πρόκειται για μια δουλειά με αποκλειστικό στόχο τη διασκέδαση. Είναι μια περιπέτεια με τη χαλαρότητα που διακρίνει τις ταινίες του κινηματογραφικού ήρωα Ιντιάνα Τζόουνς. Όχι απλά δεν υπάρχει η αληθοφάνεια π.χ. της Διάσωσης του στρατιώτη Ράιαν του ίδιου σκηνοθέτη (αναφέρομαι στις σκηνές μαχών, αφού στην πραγματικότητα ποτέ δεν θα δινόταν τέτοια διαταγή για διάσωση), αλλά τα σεναριακά κενά κάποιες φορές φτάνουν την αφέλεια της τέταρτης και χειρότερης ταινίας του κινηματογραφικού αρχαιολόγου.


Τουλάχιστον, μαζί με το πνεύμα της χαλαρότητας συνυπάρχει και το πνεύμα των παλαιομοδίτικων κινηματογραφικών ταινιών γύρω από τον Β’ΠΠ, τις οποίες εμείς, οι λίγο μεγαλύτερης ηλικίας, είχαμε απολαύσει σε βιντεοκασέτες τη δεκαετία του ‘80. Όπου Τολμούν οι Αετοί, Η Μάχη της Βρετανίας, Η Γέφυρα του Ποταμού Κβάι, Και οι Δώδεκα Ήταν Καθάρματα κλπ, υπήρξαν ταινίες που σφυρηλάτησαν το αρσενικό μας στοιχείο, δίχως ατέλειωτα οπτικά εφέ ή δυσανάλογη αντιπολεμική κουλτούρα και «προσοχή στη λεπτομέρεια». 


Το ζητούμενο για τους  δημιουργούς του High Roads δεν είναι να παρουσιάσει ολοκληρωμένους χαρακτήρες ή να κάνει μια ιστορική (ή και συνομωσιολογική, αφού κεντρικό στοιχείο της ιστορίας του είναι τεχνούργημα με «μυστική» δύναμη) περιγραφή του Τρίτου Ράιχ. Θέλει να πει μια διασκεδαστική ιστορία, που περιλαμβάνει από ναζί-νίντζα(!!) έως και την -κλασική, πλέον- δήθεν μυστική γερμανική βάση στον Βόρειο Πόλο (αν και η σύγχρονη συνομωσιολογία την τοποθετεί στην Ανταρκτική). Αν αποφασίσει να διαβάσει κανείς το εν λόγω comic λαμβάνοντας υπόψη αυτές τις προϋποθέσεις και παραβλέποντας την μη αρεστή σε εμάς πολιτική του ορθότητα, θα περάσει ευχάριστες ώρες. Υπάρχουν αναδρομές στη ζωή των πρωταγωνιστών, περίεργα αστεία, μία femme fatales, καθημερινοί άνθρωποι που έγιναν ήρωες και οι κακοί της ιστορίας, που εδώ είναι (sic) οι στρατιώτες του Τρίτου Ράιχ. 


Η εικονογράφηση δεν είναι από τις αγαπημένες μου. Όπως έχω γράψει σε παλαιότερα άρθρα, προτιμώ τις ξεκάθαρες γραμμές και τα πιο αληθοφανή πρόσωπα και πράγματα. Κάτι σαν φωτογραφία, δηλαδή. Παρόλα αυτά, είναι μια εικονογράφηση που παραπέμπει σε κινηματογραφικές ταινίες περασμένων δεκαετιών, με ξανθό πρωταγωνιστή και χυμώδεις γυναίκες.

To High Roads κυκλοφόρησε και σε ολοκληρωμένο τόμο το 2003 σε προσιτή τιμή. Δεν απέσπασε βραβεία και ίσως διαβάσετε αρνητικές κριτικές γι αυτό. Εγώ θα έλεγα πως η σωστή προσέγγιση, ειδικά για όσους εξ ημών είμαστε στα σαράντα+, είναι αυτή της ελαφρότητας και της νοσταλγικής διάθεσης με την οποία θα δούμε μια βιντεοταινία του Στάθη Ψάλτη αντί για το τελευταίο τεχνολογικό δημιούργημα του Χόλυγουντ, ή θα παίξουμε subbuteo αντί για PES. Γι αυτό και μόνο αξίζει να το διαβάσετε. Αν πάλι θέλετε να αφιερώσετε τον χρόνο σας σε εικονογραφημένες νουβέλες που διαθέτουν υποθέσεις με βάθος και ενδιαφέρουσες αναζητήσεις ιστορικών και ηθικών αληθειών, προσπεράστε το. 

Έκθεση ζωγραφικής με έργα του Κωνσταντίνου Βολανάκη στο Ίδρυμα Θεοχαράκη

                                                              του Σταμάτη  Μαμούτου

Ο Κωνσταντίνος Βολανάκης (1827-1907) ήταν ένας από τους σημαντικότερους Έλληνες ζωγράφους, που υιοθέτησαν τις μεθοδολογικές αρχές του Ρομαντισμού.  Έχοντας σπουδάσει στην Ακαδημία του Μονάχου, ο Βολανάκης εργάστηκε στο Μόναχο, την Βιέννη και την Τεργέστη. Η αξία του έγινε γρήγορα αντιληπτή και ο Έλληνας ζωγράφος δεν άργησε να κερδίσει την προσοχή των Ευρωπαίων φιλότεχνων. Ωστόσο, παρά τη συμβουλή προς το αντίθετο, του κουμπάρου του και σπουδαίου ρομαντικού ζωγράφου Νικόλαου Γύζη, ο Βολανάκης γύρισε στην Ελλάδα το 1883 κι εγκαταστάθηκε στον Πειραιά. Η αδύναμη Ελλάδα εκείνης της εποχής, όπως σωστά είχε προβλέψει ο Γύζης, δεν μπορούσε να υποστηρίξει εικαστικούς τέτοιας εμβέλειας.



Έτσι, σταδιακά ο Βολανάκης, μολονότι δίδαξε σε διάφορες σχολές (ανάμεσα σε αυτές και στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών), αναγκάστηκε να ζήσει σε ένα παρακμιακό περιβάλλον και να πεθάνει τελικά πάμφτωχος και ξεχασμένος. Ίσως να ακούγεται μοιραίο το ότι σήμερα οι πίνακές του πωλούνται σε εξαιρετικά υψηλές τιμές. Θα αναφέρω ενδεικτικά ότι τον Νοέμβριο του 2008 το έργο του Η Αποβίβαση του Καραϊσκάκη στο Φάληρο πωλήθηκε σχεδόν δύο εκατομμύρια ευρώ, ενώ κάποιος φιλότεχνος αγόρασε σε δημοπρασία του Sotheby's Το Λιμάνι του Βόλου τη Νύχτα για 952.000 ευρώ!

Ο Βολανάκης ζωγράφισε με τον πολύ ιδιαίτερο τρόπο του ιστορικά πολεμικά γεγονότα, τοπία και κυρίως θέματα με επίκεντρο τις ελληνικές θάλασσες. Ατμοσφαιρικός και συναισθηματικός, δημιούργησε μια εικαστική παράδοση αισθαντικού Ρομαντισμού, η οποία μολονότι επικεντρώνεται σε φύσεις και εξωτερικά τοπία δύναται να ταξιδέψει τον θεατή στα βαθύτερα πεδία ενός ενδοσκοπικού ιδεαλισμού.


Εδώ και λίγο καιρό το Ίδρυμα Θεοχαράκη προσφέρει την ευκαιρία σε όποιον θελήσει να θαυμάσει από κοντά ορισμένους πίνακες του Βολανάκη, να επισκεφθεί την έκθεση έργων του που παρουσιάζονται σε τρεις ορόφους του ιδρύματος. Την επιμέλεια της έκθεσης έχει αναλάβει ο Τάκης Μαυρωτάς ενώ σημαντικό αριθμό έργων έχει παραχωρήσει για τις ανάγκες της έκθεσης το Ίδρυμα Αικατερίνης Λασκαρίδη. Πράττοντας πολύ σωστά, το Ίδρυμα Θεοχαράκη έχει φροντίσει ώστε το εισιτήριο για εμάς τους φοιτητές να είναι στην εύλογη τιμή των τεσσάρων ευρώ. Επίσης, οι άνεργοι μπορούν να εισέρχονται δωρεάν. Το κανονικό εισιτήριο κοστίζει επτά ευρώ.


Προσωπικά επισκέφθηκα την έκθεση πριν λίγες μέρες. Η αλήθεια είναι ότι καθώς κατευθυνόμουν προς το ίδρυμα Θεοχαράκη ένας καβγάς που είχα στο δρόμο χάλασε προς στιγμήν τη διάθεσή μου. Ένας αντιπαθητικός τύπος με αρμενοειδή χαρακτηριστικά προσώπου και ατημέλητα γένια (που αισθητικά παρέπεμπαν στην μεταμοντέρνα hipster πρόταση, αλλά πρακτικά εκδήλωναν μια νέο-ανατολική κακογουστιά) παραλίγο να με πατήσει με το υπηρεσιακό του μηχανάκι. Η προκλητική του απάντηση στην παρατήρησή μου, με έκανε έξω φρενών. Η μια κουβέντα έφερε την άλλη και σε λίγες στιγμές, ο συνδυασμός της οργής μου και της θέας του προσώπου του μου γέννησε τη θέληση να του δώσω ένα ντιρέκ, τέτοιο ώστε να του ξεριζώσει το σαγόνι. Αν δεν ήμασταν στη διασταύρωση των οδών Πανεπιστημίου και βασιλίσσης Σοφίας, με τα αμάξια να μας κορνάρουν, τις γύρω κάμερες να μας καταγράφουν και τους αστυνομικούς να μας κοιτούν επίμονα, ίσως υπέκυπτα στον πειρασμό και άφηνα τη γροθιά μου να τραντάξει το εκνευριστικό του πρόσωπο. Ωστόσο, οι συνθήκες δεν ήταν κατάλληλες. Έτσι, προτίμησα να φύγω συνεχίζοντας να τον στολίζω με διάφορα «κοσμητικά» επίθετα.

Σε λίγα λεπτά βρισκόμουν στο χώρο της έκθεσης. Ανάμεσα στους πίνακες του Βολανάκη δεν χρειάστηκαν παρά μόνο λίγα δευτερόλεπτα ώστε να αφήσω πίσω μου την αρρωστημένη πραγματικότητα της εποχής μας και να μεταφερθώ στα ιδεατά πεδία του ιδεαλιστικού Ρομαντισμού. 


Στην έκθεση φιλοξενούνται σημαντικά έργα του Έλληνα ζωγράφου, όπως Η ναυμαχία της Σαλαμίνας, Η πυρπόληση του τουρκικού δικρότου στην Ερεσσό. Το λιμάνι του Βόλου και άλλα. Ο χώρος είναι άρτια διακοσμημένος, με ένα επιβλητικό πορτραίτο του γοητευτικού Έλληνα ρομαντικού εικαστικού στην μια είσοδο και κείμενα με χρήσιμες πληροφορίες ανάμεσα στους πίνακες. 


Η έκθεση θα συνεχιστεί για έναν ακόμη μήνα. Ασφαλώς, η επίσκεψή στους χώρους της εκτιμώ πως πρέπει να αποτελέσει μια από τις προτεραιότητες των φιλότεχνων (και ιδίως των νεορομαντικών) της εποχής μας.


Εικόνα 1: Η Ναυμαχία της Σαλαμίνας
Εικόνα 2: Το λιμάνι του Βόλου
Εικόνα 3:Η πυρπόληση του τουρκικού δίκροτου

Ο Σταμάτης Μαμούτος μιλά για τον Τζων Ράσκιν



Ο Σταμάτης Μαμούτος αναφέρεται στην ζωή και το έργο του πολύ σημαντικού Άγγλου ρομαντικού στοχαστή Τζων Ράσκιν (1819-1900).

Ο Ράσκιν αποτέλεσε το επίκεντρο του ρομαντικού κινήματος των Προραφαηλιτών. Ήταν λογοτέχνης, δοκιμιογράφος, κριτικός τέχνης, πολιτικός θεωρητικός και εικαστικός. Υπερασπίστηκε την λογοτεχνία του φανταστικού, την γοτθική τέχνη και την μυθική αρχαιότητα, ως σημεία αναφοράς απέναντι στην κουλτούρα του μοντερνισμού.

Ο Τζων Ράσκιν έδωσε καθ' όλη την διάρκεια της ζωής του μια επική μάχη κατά της επικρατούσας αστικής και φιλελεύθερης κουλτούρας της νεωτερικής εποχής. Οι προτάσεις του είχαν αισθητικό, ηθικό και πολιτικό περιεχόμενο.

Στην πολιτική του φιλοσοφία ακροβάτησε ανάμεσα σε έναν παραδοσιοκρατικό ριζοσπαστικό συντηρητισμό και σε μια ιδιότυπη εκδοχή ενός προ-μαρξιστικού σοσιαλισμού. 

Ορισμένοι μεταγενέστεροι στοχαστές, με χαρακτηριστικότερο όλων των Τζωρτζ Μπέρναρντ Σω, εκτίμησαν ότι ο Ράσκιν αποτέλεσε προπομπό των μεταγενέστερων κομμουνιστικών κινημάτων. Από την άλλη σημαντικοί κοινωνικοί επιστήμονες, όπως ο Isaiah Berlin, παρουσίασαν τον Ράσκιν ως τον «πρώτο φασίστα της ιστορίας».

1 Απριλίου 1955 Ημέρα Εθνικής Μνήμης για τον κυπριακό Ελληνισμό


                                       

Σχόλια:

Ο Epic fantasy είπε...
Ζητω ο αγωνας της ΕΟΚΑ

ΕΛΛΑΣ ΚΥΠΡΟΣ ΕΝΩΣΗ

Μεθύστε με τ’ αθάνατο κρασί του ‘21

Υπήρξε ένας εκ των σπουδαιότερων ανδρών του νεότερου ελληνισμού. Πρόκειται για τον ξεχασμένο αγωνιστή της επανάστασης του Γένους, Γεωργάκη Ολύμπιο. Αυθεντικό δείγμα αριστοκράτη, διαθέτοντας μορφωτική καλλιέργεια, στρατιωτική γνώση και απαράμιλλη γενναιότητα, ο Γεωργάκης Ολύμπιος θυσιάστηκε για την πατρίδα στην επανάσταση του '21 σαν άλλος Λεωνίδας. Και, βέβαια, ως ανταμοιβή το ελλαδικό σύστημα εξουσίας φρόντισε να αφήσει το όνομά του να βυθιστεί στην αφάνεια και την οικογένεια του στη φτώχεια.


Για εμάς τους νέους ρομαντικούς, που ακολουθώντας τη συμβουλή του Κωστή Παλαμά γευόμαστε τ' αρώματα του οίνου που αναβλύζει από το πνεύμα του έθνους μας, ο Ολύμπιος θα αποτελεί ένα διαχρονικό σημείο αναφοράς. Παράδειγμα προς μίμηση ηρωικού ρομαντικού άντρα, σε μια εποχή ηθικής κατάπτωσης και εθνικών διασυρμών.

ΥΓ. Επιλογή συνοδευτικής μουσικής, το έξοχο soundtrack της ταινίας Παπαφλέσσας, που έγραψε ο σπουδαίος Κώστας Καπνίσης



Σχόλια:
1 – 1 από 1
ΑνώνυμοςΟ epic fantasy είπε...
https://www.youtube.com/watch?v=MUuzyDaE0JY

δοξα και τιμη σε ολους τους αγωνιστες του 1821
Παρασκευή, 23 Μαρτίου, 2018
 

Magic: The Gathering

                                                               του Δημήτρη Σιάββα
  
Η ώρα της μάχης έχει φτάσει. Οι δυο προαιώνιοι εχθροί στέκονται μπροστά από τις μαύρες στρατιές τους. Περίμεναν αυτή την στιγμή με χαρά. Περήφανα ηγούνται σε σκληρούς μαχητές του δρόμου, σε δράκους των βουνών, σε άγρια τέρατα των βάλτων και σε άλλα φοβερά πλάσματα χωρίς να φοβούνται τίποτε. Έχουν καταστρώσει τα σχέδιά τους και οι ορκισμένοι σύμμαχοί τους είναι έτοιμοι να πεθάνουν στο πρόσταγμά τους. Λίγες στιγμές έμειναν πριν ξεσπάσει η μαγική καταιγίδα, λίγες στιγμές πριν τα ξίφη των αντίπαλων στρατιών βρούνε σάρκα και σκορπίσουν τον θάνατο. Οι δυο μάγοι κοιτάζουν ο ένας τον άλλο, ζυγίζουν την κατάσταση και ψάχνουν για αδυναμίες. Το τέλος ίσως είναι κοντά και για τους δυο, μα η δόξα και ο θάνατος μπορούν να περιμένουν για λίγο ακόμη. Τώρα είναι ώρα δράσης, στρατηγικής, ρίσκου, συγκέντρωσης και προπαντός παιχνιδιού και διασκέδασης, εφόσον το δημοφιλέστερο καρτοπαίχνιδο του κόσμου «Magic: The Gathering» υπόσχεται έντονες συγκινήσεις, σκληρές μάχες και πολλή διασκέδαση.


 Όλα ξεκίνησαν το 1993 στην Αμερική, όταν στο υπόγειο γκαράζ του μαθηματικού Richard Garfield όπως αναφέρει και ο ίδιος σε συνεντεύξεις του, φτιάχτηκαν οι πρώτες κάρτες και δοκιμάστηκαν τα συστήματα του παιχνιδιού μέσα σε μια παρέα εθελοντών παιχτών. Έχοντας αρχικά το όνομα «Mana Clash», προσφέρθηκε στον ιδιοκτήτη μιας νεοσύστατης εταιρίας παιχνιδιών, τον Peter Adkison και την Wizards of the Coast. Garfield και Adkison είχαν συνεργαστεί στο παρελθόν για ένα παιχνίδι του πρώτου με το όνομα «RoboRally», μόνο που αυτή τη φορά ήταν όλα διαφορετικά. Το «Magic: The Gathering» πρωτοπαρουσιάζεται τον Ιούλιο του 1993 και αμέσως τυγχάνει αποθεωτικής υποδοχής, αναγκάζοντας την εταιρία να εξαντλήσει το απόθεμα 2,5 εκατομμυρίων καρτών σε έναν μονάχα μήνα! Τα υπόλοιπα είναι ιστορία. Μια ιστορία που κρατάει μέχρι σήμερα με την πανέξυπνη στρατηγική που ακολουθεί ο κολοσσός Hasbro που έχει πια τα δικαιώματα του παιχνιδιού και της ίδιας της Wizards of the Coast από το 1999.

 Από το 1994 μέχρι και το 2012 το παιχνίδι έχει αποσπάσει πολλές διακρίσεις, κάτι που το κάνει ακόμη πιο δημοφιλή στα εκατομμύρια των παιχτών. Η επιτυχία του «Magic: The Gathering» είναι τεράστια κι έχει να κάνει με την αρχική ιδέα του παιχνιδιού, μα και με την συνεχή ανάπτυξή του.  Για το «Magic…» έχουν γραφτεί και θα συνεχίσουν να γράφονται νουβέλες φαντασίας βασισμένες στον κόσμο του, έχουν κατασκευαστεί παιχνίδια για τον υπολογιστή, μινιατούρες με χαρακτήρες και παρεμφερή «δευτερογενή» προϊόντα.


Οι κάρτες του παιχνιδιού απεικονίζουν μέρη και χαρακτήρες του φανταστικού του κόσμου κι αυτό το κάνει πολύ συναρπαστικό. Πρόκειται για ένα παιχνίδι-κόσμο που γεννάει στον κάθε παίκτη και λάτρη του Fantasy το αίσθημα του συλλέκτη υπέροχων καρτών, οι οποίες αποτελούν πραγματικά έργα τέχνης. Κάθε χρόνο βγαίνουν αρκετές καινούργιες κάρτες, που αντιστοιχούν σε καινούργιες στρατηγικές, παλιές κάρτες καταργούνται και άλλες επανεμφανίζονται με το πέρασμα του χρόνου. Έτσι οι παίκτες, για να συνεχίσουν να είναι ανταγωνιστικοί, πρέπει να ενημερώνονται και κυρίως να αγοράζουν έναν συγκεκριμένο αριθμό καρτών κάθε φορά που κάνει την εμφάνιση του ένα Expansion της κάθε σειράς.

Αυτό είναι και το μοναδικό αρνητικό του παιχνιδιού. Απαιτούνται αρκετά χρήματα για να παραμείνει κανείς δυναμικός παίκτης και φυσικά για να έχει όλες τις κάρτες στο άλμπουμ του. Βέβαια, αν κάποιος δεν έχει ως στόχο να μαζεύει τις κάρτες ως συλλέκτης, με 100 περίπου ευρώ μπορεί να φτιάξει δυο με τρεις πολύ καλές τράπουλες-deck και να σπάει τα νεύρα των αντιπάλων του. Ας περάσουμε, όμως, στο game play μιας και αυτό είναι το σπουδαιότερο.


Κάθε παρτίδα μπορεί να διαρκέσει από ελάχιστα λεπτά μέχρι και μία ώρα. Τα πάντα εξαρτώνται από τον τρόπο παιχνιδιού του κάθε παίκτη. Η υπόθεση έχει ως εξής. Οι αντίπαλοι είναι δύο μάγοι, οι οποίοι προσπαθούν να εξολοθρεύσουν ο ένας τον άλλον διαχειριζόμενοι τα ξόρκια τους, που αποκτούν υπόσταση από τις κάρτες με τις οποίες έχει φτιάξει ο καθένας την τράπουλα του. Η κάθε τράπουλα αποτελείται από 60 κάρτες. Υπάρχουν 5 είδη μαγείας το Μαύρο, το Κόκκινο, το Άσπρο, το Μπλε και το Πράσινο. Κάθε χρώμα δίνει και άλλου είδους ξόρκια. Όλα αυτά διαμορφώνουν συγκεκριμένες τράπουλες και συγκεκριμένες στρατηγικές: Πόσο γρήγορα θα κατεβαίνουν τα τέρατα; Ποιος είναι ο καλύτερος συνδυασμός καρτών; Πώς θα ξεγελάσεις τους αντιπάλους με άμεσα πλήγματα με ισχυρά ξόρκια; Πώς θα αποκτήσεις τον έλεγχο του παιχνιδιού; Ποιες τράπουλες εμπεριέχουν τα ύπουλα ξόρκια και ποια είναι τα καλύτερα χρώματα για να φτιάξουμε μία τράπουλα που να μας δίνει πλεονεκτήματα;, Πώς θα φτιάξουμε τράπουλες-αντίδοτα σε άλλες τράπουλες;

 
                                             Παραλλαγές του «Magic: The Gathering»

Το «Magic: The Gathering» είναι απλό στο να μάθει κάποιος τους κανόνες του, όμως οι προοπτικές των στρατηγικών είναι κυριολεκτικά αμέτρητες και η εμπειρία στο τέλος, ίσως, αποτελεί τον σημαντικό παράγοντα για να φτιάξει κανείς το πιο ισχυρό deck. Κάθε παίχτης εκφράζει την προσωπικότητα του μέσα στην κάθε τράπουλα. Δεν υπάρχει καμία στρατηγική που να κερδίζει όλες τις άλλες. Πάντα μπορούν να ανατραπούν όλες οι στρατηγικές από μια καινούργια ή από κάποια που έχει φτιαχτεί αποκλειστικά για τον σκοπό αυτό. Οι καλύτερες τράπουλες πολλές φορές είναι μαθηματικά υπολογισμένες, ώστε να αντιμετωπίζουν σχεδόν όλες τις τακτικές και τις επιθετικές δυναμικές των αντιπάλων. Το παιχνίδι πραγματικά έχει άπειρες δυνατότητες και συνδυασμούς. Απαιτεί πολλή σκέψη, αυτοσυγκέντρωση και σχεδιασμό. Ένα λάθος κρίνει την νίκη ανάμεσα σε δυο πολύ καλούς παίχτες. Η τύχη είναι παράγοντας που ελέγχεται. Δεν είναι αμελητέο πως μερικοί γνωστοί επαγγελματίες παίκτες πόκερ, όπως ο Ντέιβιντ Γουίλιαμς, ξεκίνησαν από το «Magic…».


Η αγάπη των παικτών για αυτό το «καρτοπαίχνιδο» και η τόση μεγάλη επιτυχία του οδήγησαν στην δημιουργία και άλλων παιχνιδιών, με βάση πάντα το ίδιο σκεπτικό. Το κύριο παιχνίδι αφορά δυο αντιπάλους, όμως είναι συναρπαστική και η μάχη ανάμεσα σε πολλούς. Έτσι δημιουργήθηκε το λεγόμενο «Free to all», όπου ο κάθε παίκτης αγωνίζεται ενάντια σε όλους τους άλλους. Βέβαια, στην εξέλιξη αυτής της εκδοχής ευνοούνται οι σιωπηλές συμμαχίες και στο τέλος κερδίζει συνήθως ο περισσότερο ευέλικτος.

Άλλη διαδεδομένη εκδοχή είναι οι μάχες σε ζευγάρια. Δυο μάγοι αντίπαλοι με άλλους δυο, όπου οι τράπουλες των συμμάχων πρέπει να αλληλοσυμπληρώνουν η μια την άλλη. Επίσης πολύ καλό παιχνίδι και εξαιρετικά δύσκολο στην επικράτηση είναι το «Emperor», όπου παίζουν έξι άτομα. Ένας είναι ο Emperor και άλλοι δυο οι σύμμαχοι του, που τον προστατεύουν. Υπάρχει και το «Duels of the Planeswalker» που είναι τρεις σύμμαχοι ενάντια σε έναν εξαιρετικά ισχυρό παίχτη, ο οποίος διαθέτει κάρτες με πολύ δυνατά ξόρκια ικανά να διαλύσουν κάθε συμμαχία.


Υφίστανται, βέβαια, και άλλες παραλλαγές του παιχνιδιού. Ωστόσο, μια ακόμη τομή έχει να κάνει ανάμεσα στο ερασιτεχνικό παιχνίδι (που λαμβάνει χώρα ανάμεσα σε παρέες και φίλους) και το επαγγελματικό. Σε επαγγελματικό επίπεδο έχουν δημιουργηθεί λέσχες παιχνιδιού, αλυσίδες καταστημάτων και διεθνείς οργανώσεις όπου η παρουσία της Wizards of the Coast είναι φανερή. Διοργανώνονται τοπικά, εθνικά και διεθνή τουρνουά, όπου συγκεντρώνονται από μερικές δεκάδες μέχρι και εκατοντάδες παίκτες, καθώς και απλοί οπαδοί των παιχνιδιών φαντασίας. Στα τουρνουά, πέρα από την εμπειρία, οι συμμετέχοντες έχουν την δυνατότητα να αποκτήσουν σπουδαίες κάρτες, τράπουλες ακόμη και χρηματικά έπαθλα χιλιάδων δολαρίων.


Τα χρήματα, όμως, δεν έχουν μεγάλη σημασία για όσους αγαπούν πραγματικά το παιχνίδι. Σημασία έχει μονάχα η νίκη και οι κάρτες. Όσοι λοιπόν θέλουν, μπορούν να δοκιμάσουν τις «μαγικές» τους ικανότητες αγοράζοντας ένα προκατασκευασμένο deck με ελάχιστο κόστος. Αν ο κόσμος που θα απλωθεί μπρος στα μάτια τους είναι τόσο μαγικός ώστε να καταφέρει να τους απορροφήσει, θα έχουν κάνει το απαραίτητο βήμα προκειμένου να εισέλθουν στην μεγάλη παρέα του «Magic: The Gathering».


Κι εσύ φίλε αναγνώστη δεν πρέπει να ξεχνάς…Μυστικά φυλαγμένοι κόσμοι κρύβονται κάτω από την φαινομενικότητα της υλικής εμπειρίας. Βασίλεια φαντασίας και επικής δράσης απλώνονται πέρα από τα σύνορα της καθημερινότητας στην οποία μας φυλάκισε η λογική της νεωτερικής εποχής. Οι μυστικές δίοδοι που οδηγούν σε αυτά μπορεί να είναι παντού. Ακόμη και μπροστά στα μάτια μας. Ακόμη και ανάμεσα σε απλά τραπουλόχαρτα. Για να τις εντοπίσεις, άκου με πίστη τα κελεύσματα της ψυχής και χρησιμοποίησε άφοβα τα φτερά της φαντασίας σου.



Πηγές:
1.         http://www.kaissagames.com
2.         http://forum.pokercity.gr
3.         http://el.wikipedia.org

Εικόνα 4: Michael Komarck Finest Hour
Εικόνα 5: Michael Komarck Kazandu Blademaster
Εικόνα 6: Michael Komarck Veteran Swordsmith
Εικόνα 7: Michael Komarck Wild Leotau
Εικόνα 8: Michael Komarck Veteran Armorsmith

Όλοι οι παραπάνω πίνακες του Michael Komorack  είναι εμπνευσμένοι από τον κόσμο του Magic:The Gathering

Πεζοδρομιακός Ρομαντισμός και Oi! μελωδίες

                                                          του Σταμάτη Μαμούτου

Ο Ρομαντισμός είναι ένα πολυσχιδές φαινόμενο. Αποτελεί, διαχρονικά, μια εμπνευσμένη ανάμιξη της λόγιας και της λαϊκής κουλτούρας. Στη λογοτεχνία, στα εικαστικά, στην πολιτική σκέψη και στην μουσική.

Υπάρχουν περιπτώσεις που μπορείς να διαπιστώσεις τις επιρροές του, στην κομψή αισθητική των ψηλοτάβανων αιθουσών με τα βελούδινα καθίσματα και στους αιθέριους ήχους των συναυλιών της κλασικής μουσικής.  Από την άλλη, ενδέχεται να σου διεγείρει τις αισθήσεις, αποπνεόμενος από τις διάφορες εκφάνσεις τις heavy metal μουσικής σκηνής. Και με την ίδια ευκολία, μπορεί να τον ανταμώσεις στα γλιστερά, υγρά σοκάκια, που οδηγούν σε κάποιο τραχύ μουσικό περιβάλλον, ανθρώπων οι οποίοι εκφράζουν, από τα έγκατα της κοινωνικής δομής και με ακατέργαστο ύφος, μια μελοποιημένη κραυγή.

Η περίπτωση του τραγουδιού «Νέα Τάξη» της Oiskinhead  μπάντας Defender είναι ενδεικτική. Χωρίς λογοτεχνική γλαφυρότητα, με ευθύ και απλό τρόπο, οι στίχοι και οι νότες του τραγουδιού των Defender συνθέτουν έναν ρομαντικό ύμνο στις γειτονιές της παλιάς Ελλάδας που χάθηκε, λόγω της επέλασης της παγκοσμιοποίησης.

«Κάποτε στις γειτονιές άκουγες καλημέρα, κάποτε παίζανε παιδιά στις αλάνες όλη μέρα, κάποτε ο κόσμος είχε αξίες και ιδανικά, κάποτε αυτοσκοπός δεν ήταν τα λεφτά» μας λένε οι Defender, ανακαλώντας θύμισες από τις εποχές της Ελλάδας των χωματόδρομων, των comicsκαι του ερασιτεχνικού αθλητισμού και προκαλώντας θλίψη για την απώλειά τους. Αλλά και οργή για τη σημερινή μεταμοντέρνα Ελλάδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, για τη χαμένη πατρίδα στο χάος της παγκοσμιοποίησης.



Σχόλια

 Ο epic fantasy είπε...
https://www.youtube.com/watch?v=50-PZEtzOYQ

το αγαπημενο μου oi! κομματι
Δευτέρα, 19 Μαρτίου, 2018
 
 Ο Φοιτητική Λέσχη Φανταστικής Λογοτεχνίας είπε...
Ωραία ελληνική μπάντα που δυστυχώς δεν υπάρχει πια, αυτή που μας θύμησες φίλε epic.

Για εμάς του metalheads, ιδιαιτέρως ενδιαφέρουσα τροπή πήρε το oi κατά τη δεκαετία του '90, όταν και έγιναν απόπειρες προκειμένου να μπολιαστεί με το επικό hard rock.
Οι Brutal Attack αποτελούν χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτής της περίπτωσης
https://www.youtube.com/watch?v=Kfd7Rja8zEw
Τρίτη, 20 Μαρτίου, 2018