"Oi! Oi! Oi!", ανταπόκριση από τη συναυλία των Defender

                                                         του Σταμάτη Μαμούτου

Όπως έχω γράψει σε παλαιότερο άρθρο, μολονότι κατά τη δεκαετία του ’80 οι νεορομαντικοί «επικάδες» είχαμε αντικρουόμενες μουσικές προσεγγίσεις με τους «πάνκηδες», ανέκαθεν έτρεφα μια συμπάθεια για την Oiskinhead εκδοχή της punk μουσικής.  Οι λόγοι είναι πολλοί.


Σίγουρα το γεγονός ότι το Oi! θεωρήθηκε ως η «real», πεζοδρομιακή εκδοχή του punk αποτέλεσε μια αντιστοίχιση με αυτό που οι νεορομαντικοί metalheads αποκαλούσαμε true metal. Όπως εμείς εστιάζαμε στην αυθεντική εκδοχή του heavy metal, αφήνοντας έξω από το πεδίο του ενδιαφέροντός μας ρεύματα που απομακρύνονταν από τον πρωτογενή πυρήνα της αγαπημένης μας μουσικής, έτσι και οι ακροατές του Oi! στρέφονταν στις γνήσιες εκδοχές του punk μουσικού ύφους, απορρίπτοντας τις αποκλίσεις που γεννούσαν οι δήθεν προοδευτικές προσεγγίσεις των συγκροτημάτων της positive punk σκηνής υπό τις ευλογίες της μουσικής βιομηχανίας. Σήμερα, πολλά χρόνια μετά από τις «επικές» εκείνες εποχές που οι μουσικές ταυτίσεις ήταν τόσο ισχυρές ώστε να αποτελούν κύριο γνώρισμα της κουλτούρας πολλών νέων, έχω την εντύπωση ότι μια ανεπηρέαστη από πάθη προσέγγιση δικαιώνει τον προσανατολισμό του real street punk –ή αλλιώςOi!- σε εκφράσεις εξαιρετικών σχημάτων όπως οι πρώιμοι Blitz

Αναμφίβολα, ένας ακόμη λόγος που με έκανε να συμπαθήσω αυτό το μουσικό στυλ ήταν και η προσωπική μου γνωριμία με ιστορικές μορφές της ελληνικής κοινότητας των skins στα τέλη της δεκαετίας του ’80, είτε στο γήπεδο είτε σε παλιά στέκια των ακροατών του σκληρού ήχου.

Τέλος, η σύμπνοια ανάμεσα σε αρκετούς skins και «επικάδες» που χρονολογείται από την δεκαετία του ’80 είναι κάτι που οφείλω να καταμαρτυρήσω. Θυμάμαι ότι ένα από τα (όχι και τόσο) μυστικά πολλών μελών της ελληνικής skinhead κοινότητας ήταν ότι διάβαζαν με συνέπεια τα άρθρα του Warlord κι έπειτα του Sun Knight στο Metal Hammer, πράγμα που συνεχίστηκε τα μεταγενέστερα χρόνια με τους νεότερους skins και τα δικά μου άρθρα στα έντυπα της Φ.ΛΕ.ΦΑ.ΛΟ. Αλλά και στο μουσικό πεδίο, η τάση του να προσεγγίσουν αρκετά Oi! σχήματα τον ήχο του επικού hard rock-heavy metal άρχισε να διαφαίνεται από τα μισά της δεκαετίας του ’80 και να κορυφώνεται κατά τη διάρκεια εκείνης του ’90.


Έχοντας, λοιπόν, όλα αυτά κατά νου, φροντίζω τα τελευταία χρόνια να δίνω συνήθως το παρόν στις ελάχιστες Oi! συναυλίες που πραγματοποιούνται στην Αθήνα, είτε πρόκειται να εμφανιστούν μη πολιτικοποιημένα σχήματα της παραδοσιακής «spirit of 69» κουλτούρας του μουσικού αυτού ρεύματος, είτε μπάντες της πολιτικοποιημένης εθνικιστικής του εκδοχής. Το ίδιο έκανα και στην τελευταία εξ αυτών, που πραγματοποιήθηκε την περασμένη Παρασκευή. Τα συγκροτήματα που εμφανίστηκαν ήταν οι Defender και οι Hellenic Stompers. Για την ακρίβεια, το support συγκρότημα αποτελούσαν ο τραγουδιστής των Hellenic Stompers με τα υπόλοιπα μέλη των Defender, παίζοντας όμως τα τραγούδια των Stompers.

Μόλις η συναυλία ξεκίνησε, μπροστά σε λίγους metalheads και 120 περίπου skinheads που είχαν ταξιδέψει από διάφορες πόλεις της Ελλάδας, η εντύπωση που είχα σχηματίσει για τους Stompers άλλαξε άρδην. Μέχρι εκείνη την στιγμή, βάσει των ηχογραφήσεων που είχα ακούσει, θεωρούσα ότι η εν λόγω μπάντα δεν θα μπορούσε να έχει μουσικό ενδιαφέρον παρά μόνο ως «cult» σημείο αναφοράς για ορισμένους εθνικιστές. Ωστόσο, από την πρώτη νότα της ζωντανής τους εμφάνισης κατέστησαν σαφές ότι τα πράγματα δεν είναι έτσι. Εκτελεσμένα από τους άρτιους μουσικούς του συγκροτήματος των Defender, τα τραγούδια των Hellenic Stompers ακούστηκαν για πρώτη φορά γεμάτα, στιβαρά και σμαλτωμένα από τις τραχιές μελωδίες του πεζοδρομιακού rocknroll των skinheads. Όμως η μεγαλύτερη αποκάλυψη ήταν ο τραγουδιστής τους! 


Ο «Ρούντι» αποτελεί αναμφίβολα έναν από τους πιο γνήσιους εκφραστές της κουλτούρας των skinheads στην Ελλάδα. Με φωνή δυνατή, με εκφράσεις του προσώπου και κινήσεις του σώματος που αποκαλύπτουν ότι διαθέτει σε μεγάλες δόσεις την «μούρλια» του αληθινού «σκινά», όντας ικανός να επικοινωνεί -με ύφος τραχύ αλλά και ιδιαιτέρως εύγλωττο- τις σκέψεις του στο κοινό, ο Δημήτρης απέδειξε ότι αποτελεί έναν εξαίρετο frontman, που θα μπορούσε να αφήσει εποχή αν υπήρχε ισχυρή Oi! σκηνή στην χώρα μας. Η παρουσία του στο stage ολοκληρώθηκε μετά από σαράντα περίπου λεπτά κι εγώ το μόνο που έχω να του ευχηθώ είναι να επιστρέψει στις ηχογραφήσεις με πιο προσεγμένους στίχους και με μια νέα σύνθεση από μουσικούς ικανούς να αναδείξουν το νεύρο και την μουσική δυναμική που διαθέτει.


Αφού πέρασαν λίγα λεπτά εμφανίστηκαν με την πλήρη τους σύνθεση οι Defender. Με την πρώτη τους ολοκληρωμένη δισκογραφική δουλειά να έχει κυκλοφορήσει μόλις πριν λίγο καιρό υπό τον τίτλο «Fly The Flag», οι Defender αποτέλεσαν το συγκρότημα που οι περισσότεροι παρευρισκόμενοι περιμέναμε να δούμε με ενδιαφέρον. Το «Fly The Flag» αποτελεί μια από τις καλύτερες κυκλοφορίες της ελληνικής Oi! σκηνής ενώ και οι πωλήσεις του παγκοσμίως είναι κάτι παραπάνω από ικανοποιητικές.

Οι Defender παίζουν παραδοσιακό Oi! στο στυλ των τελών της δεκαετίας του ’70 και των αρχών εκείνης του ’80, μπολιασμένο ελαφρώς με κάποια νεότερα στοιχεία που παραπέμπουν σε συγκροτήματα όπως οι Offspring. Η μουσική τους βάση είναι το τραχύ πεζοδρομιακό rockn ’roll, χωρίς ska αποχρώσεις αλλά με αχνά διακριτές New Wave Of British Heavy Metal επιρροές, στις οποίες προστίθενται -σε ορισμένα σημεία- και κάποια ίχνη από την μουσική παρακαταθήκη των Motorhead. Επιπλέον, δεν παραλείπουν να αφομοιώνουν και επικά στοιχεία, όπως για παράδειγμα συμβαίνει στο τραγούδι Hypervoea (Land Of Gods), ενώ το πολιτικό τους υπόβαθρο δηλώνεται διακριτικά και με προσεκτικό τρόπο.  


Όσον αφορά την ζωντανή τους εμφάνιση από την πρώτη στιγμή οι Defender δικαίωσαν τις προσδοκίες των ακροατών. Σφιχτοδεμένοι, με πολύ καλό ήχο, με έναν κιθαρίστα να σπέρνει ατσάλινες ριπές και με άνεση επί σκηνής, παρουσίασαν ένα χορταστικό set κι απογείωσαν το κοινό με τα κομμάτια του «Fly The Flag» αλλά και με διασκευές άλλων συγκροτημάτων, όπως για παράδειγμα των Condemned 84. Συμπερασματικά, το κοινό απόλαυσε μια εξαιρετική Oi! συναυλία, με τις πρώτες σειρές να «διαλύουν το σύμπαν» με διαδοχικά pogo.

Ακούγοντας τον πρώτο δίσκο των Defender και βλέποντάς τους επί σκηνής είμαι σε θέση να συμπεράνω ότι έχουμε να κάνουμε με ένα πολύ αξιόλογο Oi! συγκρότημα, που σίγουρα αξίζει την προσοχή όχι μόνο των (εθνικιστών ή μη) skins αλλά και όλων των Ελλήνων ακροατών του σκληρού ήχου.  

Οι γνωστοί κωμικοί ηθοποιοί Ζήσης Ρούμπος και Γιώργος Αγγελόπουλος παραχωρούν ραδιοφωνική συνέντευξη στον Σταμάτη Μαμούτο


Οι ηθοποιοί Ζήσης Ρούμπος και Γιώργος Αγγελόπουλος (πρωταγωνιστές σε τηλεοπτικές σειρές και θεατρικές παραστάσεις όπως τα «Οι Άσφαιροι», «Jeronimo Space», «Κάψε Το Σενάριο» κλπ) παραχωρούν  μια πολύ ενδιαφέρουσα συνέντευξη στον Σταμάτη Μαμούτο και μιλούν για το θέατρο, τον κινηματογράφο, την λογοτεχνία επιστημονικής φαντασίας και το..heavy metal.

Ανακοίνωση για τα Cons προς τους αναγνώστες μας

Όπως γνωρίζουν όσοι φίλοι παρακολουθούν την αρθρογραφία των μελών της λέσχης μας  τακτικά, η Φ.ΛΕ.ΦΑ.ΛΟ είναι επιφυλακτική απέναντι σε εκδηλώσεις -αμερικανικής εμπνεύσεως- που ενσωματώνουν την λογοτεχνία του φανταστικού σε πλαίσια τα οποία συνδυάζουν τη μαζικότητα με την αχαλίνωτη εμπορευματοποίηση. Σε τέτοια περιβάλλοντα η φανταστική λογοτεχνία, όντας θύμα της (μετα)μοντέρνας παγκοσμιοποίησης, εκφυλίζεται σε υποκατάστατο του κάθε ευτελούς gadget, το οποίο προωθεί η διεθνής βιομηχανία που εκμεταλλεύεται το fantasy.

Οι παλαιότεροι, ενδεχομένως να θυμούνται, ότι κάποτε, στα ράφια των βιβλιοπωλείων που φιλοξενούνταν τα έργα της λογοτεχνίας του φανταστικού, μπορούσε να συναντήσει κανείς σημαντικούς τίτλους των σπουδαίων λογοτεχνών του αγαπημένου μας πεδίου. Εκείνα τα χρόνια τα comics θεωρούνταν ανάλαφρα (σε σύγκριση με τα βιβλία) αναγνώσματα, που με τα όμορφα σκίτσα τους έδιναν έναν τόνο ζωντάνιας στα ράφια με τα λογοτεχνικά κείμενα του φανταστικού. 


Σήμερα, δυστυχώς, όλα αυτά αποτελούν παρελθόν. Τα μεταμοντέρνα «Cons» αρχίζουν να υποκαθιστούν σε ολόκληρο τον δυτικό κόσμο τις παλαιότερες εκδηλώσεις, μετατρέποντάς τες σε super markets του Φανταστικού. Ο μαζικός καταναλωτισμός και ο ανταγωνιστικός ατομικισμός του εξουσιαστικού φιλελευθερισμού αλώνουν σταδιακά έναν χώρο που κάποτε αποτελούσε οχυρό του Ρομαντισμού. Και σε αυτό το πλαίσιο τα comics αποτελούν πια «βαρύ ανάγνωσμα», η λογοτεχνία του φανταστικού υποβαθμίζεται (εφόσον δεν έχει μαζικό αγοραστικό ενδιαφέρον) και στο επίκεντρο έρχονται τα βλακώδη gadgets που ικανοποιούν τις αντιαισθητικές ορέξεις των γελοίων nerds, οι οποίοι καταλαμβάνουν σταθερά τον χώρο του πάλαι ποτέ δικού μας πεδίου.

Έτσι, στις μεγάλες εκδηλώσεις που έχουν σήμερα ως επίκεντρο το «Φανταστικό», εξαφανίζεται η φανταστική λογοτεχνία και κυριαρχούν τα gadgets κι ο ακαλαίσθητος καταναλωτισμός. Φαίνεται, όμως, πως ακόμη και σε τέτοιες συνθήκες οι ρομαντικοί καταφέρνουμε να αντιστεκόμαστε.

Θα θέλαμε, λοιπόν, καταρχάς να ευχαριστήσουμε τους καλούς μας φίλους που παρουσίασαν τα βιβλία των εκδόσεών μας στους πάγκους τους, κατά την τελευταία μεγάλη τέτοια εκδήλωση που έλαβε χώρα στην Αθήνα. Κυρίως, όμως, θα θέλαμε να ευχαριστήσουμε τους αναγνώστες μας. Και τούτο γιατί σε ένα περιβάλλον όχι ιδιαίτερα φιλικό προς το βιβλίο (όπως προαναφέρθηκε σε τέτοιες διοργανώσεις είναι καταγεγραμμένο ότι τα βιβλία έχουν ελάχιστη απήχηση, σε αντίθεση με τα κάθε λογής μπλιμπλίκια), οι τίτλοι των εκδόσεων Κλέος έκαναν ρεκόρ πωλήσεων!


Κάτω από την επιφάνεια του (μετα)μοντέρνου μας παρόντος, φτάνει στα αυτιά των υποψιασμένων ο ήχος του βηματισμού των αφανών ρομαντικών. Αργά αλλά σταθερά, κόντρα σε όλους τους oιωνούς, ακούγεται ανοδικός... όλο και περισσότερο.

Διαχρονικός ο Χάρρυ Κλυνν, από τις αρχές της δεκαετίας του ’80, σατίριζε με εκπληκτική ευστοχία την κουλτούρα της εξουσιαστικής καπιταλιστικής αριστεράς

Ο Χάρρυ Κλυνν, σε μια από τις καλύτερες στιγμές του, συγχωνεύει την σάτιρα για το ύφος σκηνοθετών όπως ο Αγγελόπουλος και ο Νικολαϊδης με τον σαρκασμό στους πλουτοκράτες της ευρωπαϊκής και υπαρξιστικής αριστεράς. Τριάντα περίπου χρόνια μετά, αυτό το ξεκαρδιστικό απόσπασμα διατηρεί επίκαιρη την φρεσκάδα του. 

Εντυπωσιακή, δε, είναι η αντιστοίχιση του "Αρτέμη" που υποδύεται ο ευφυής κωμικός, με πρωταγωνιστές της ελλαδικής πολιτικής ζωής, όπως οι κύριοι Τσακαλώτος, Φλαμπουράρης, Δραγασάκης και πολλοί ακόμη.

Oi! Oi! Oi! και πάμε όπως παλιά: Συναυλία στην Αθήνα



H Φ.ΛΕ.ΦΑ.ΛΟ. απέκτησε εκδοτικό σκέλος, Κυκλοφορεί το πρώτο βιβλίο των εκδόσεών μας



Οι εκδόσεις Κλέος αποτελούν την υλοποίηση μιας παλαιότερης ιδέας ορισμένων μελών της Φοιτητικής Λέσχης Φανταστικής Λογοτεχνίας προκειμένου η λέσχη μας, πέρα από το περιοδικό «Φανταστική Λογοτεχνία», την ραδιοφωνική εκπομπή και τα ηλεκτρονικά μέσα ενημέρωσης που διαθέτει, να προχωρήσει στην δημιουργία και ενός εκδοτικού σκέλους. Ο Σταμάτης Μαμούτος αποφάσισε να αναλάβει προσωπικά αυτό το εγχείρημα... και κάπως έτσι, οι εκδόσεις Κλέος έλαβαν υπόσταση τον Δεκέμβριο του 2016.


Στόχος των εκδόσεών μας είναι η κυκλοφορία στην ελληνική γλώσσα λογοτεχνικών, θεωρητικών αλλά και επιστημονικών έργων με θεματικές που αφορούν το πεδίο του Ρομαντισμού. Ρομαντικοί και νεορομαντικοί συγγραφείς βρίσκονται στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος της εκδοτικής μας προσπάθειας και είναι αναμφίβολο ότι σε αυτή την προσπάθεια η παλιά, αληθινή λογοτεχνία του φανταστικού έχει περίοπτη θέση.

Ελπίζουμε πως οι κυκλοφορίες των εκδόσεών μας θα τέρψουν τους αναγνώστες και θα συμβάλουν στην προβολή της ρομαντικής βιβλιογραφίας. Μιας ρομαντικής βιβλιογραφίας η οποία μέχρι σήμερα δεν έχει βρει την θέση που της αντιστοιχεί στο ελληνικό εκδοτικό στερέωμα.

Ο Ιρλανδός νομπελίστας Γουίλιαμ Μπάτλερ Γέητς είναι ο πρώτος συγγραφέας τον οποίο επιλέξαμε να παρουσιάσουμε στους αναγνώστες μας. Ο Γέητς συγκαταλέγεται ανάμεσα στους κορυφαίους λογοτέχνες του 20ου αιώνα, έχοντας γράψει ποιητικές συλλογές, διηγήματα, θεατρικά έργα αλλά και δοκίμια. Το βιβλίο του Ιρλανδού συγγραφέα που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Κλέος είναι «Το Μυστικό Ρόδο».


Πρόκειται για μια συλλογή διηγημάτων ρομαντικής φανταστικής λογοτεχνίας, που ξεκινά με ένα ποίημα. Πρωτοκυκλοφόρησε το 1897 όταν ο Γέητς βρισκόταν στην ωρίμανση της πρώτης λογοτεχνικής του εποχής.  Ήταν τότε που οι ρομαντικές του καταβολές είχαν αρχίσει να μπολιάζονται με επιρροές του Συμβολισμού ενώ και τα υπόλοιπα κεντρικά γνωρίσματα της πνευματικής του συγκρότησης, όπως το ενδιαφέρον για τον αποκρυφισμό και για την ιδεολογία του ιρλανδικού εθνικισμού, αναδύονταν στο επίκεντρο των ενδιαφερόντων του. Αναμφίβολα «Το Μυστικό Ρόδο» αποτελεί ένα δείγμα της παλιάς, καλής λογοτεχνίας του φανταστικού. Μιας λογοτεχνίας του φανταστικού που τείνει να ξεχαστεί κάτω από τους ογκώδεις τόμους των «νεοfantasy» γραφιάδων, με τους οποίους γεμίζουν ράφια και τηλεοπτικούς χρόνους οι διαχειριστές της αντιρομαντικής αγοραίας ελίτ των καιρών μας. 

Όπως μαρτυρά κι ο ίδιος ο Γέητς, στον φιλοσοφικό πυρήνα του «Μυστικού Ρόδου» υφίσταται η ιδέα της σύγκρουσης μιας ιδεαλιστικής πνευματικής τάξης με τις βάρβαρες δυνάμεις του κόσμου της υλικής εμπειρίας. Μια αντιπαράθεση, δηλαδή, του ιδεαλισμού με τον υλισμό. Οι εκδηλώσεις του ιδεαλισμού μπορούν να ανιχνευτούν εντός αυτών των διηγημάτων σε ποικίλες και διαφορετικές περιπτώσεις της ιρλανδικής παράδοσης. Ο ιππότης που θυσιάζεται για το κοινό καλό, ο απαγορευμένος έρωτας ενός γενναίου παλαιστή με μια λογοδοσμένη αρχοντοπούλα, ο αγιασμένος αλαφροΐσκιωτος που κάνει θαύματα, ο πάμφτωχος και απόκληρος βάρδος. Σ’ αυτές και σ’ άλλες ακόμη περιπτώσεις η πέννα του Γέητς αναδεικνύει την αύρα των δυνάμεων του ουρανού και των αρχετύπων.

Το μυστικό Ρόδο συμβολίζει την ουσία του Θείου. Το εξομολογείται εξάλλου και ο ηλικιωμένος ιππότης του δεύτερου διηγήματος αυτής της συλλογής, που φέρει τον τίτλο «Αφήνοντας το Ρόδο». Πολλοί, βέβαια, είναι εκείνοι που θεωρούν ότι ο συμβολισμός είναι τριπλός και πέρα από τον Θεό συμπεριλαμβάνει την αγαπημένη του Μαντ Γκον και την πατρίδα του την Ιρλανδία. Και μάλλον έχουν δίκιο καθώς ο Γέητς σε όλη την διάρκεια της ζωής του περιέβαλε με θεία αφοσίωση τόσο την αγαπημένη του όσο και την πατρίδα του.

Ευελπιστούμε ότι οι αναγνώστες μας, ακροβατώντας ανάμεσα στα βελούδινα πέταλα και στον αγκαθωτό κορμό του «Μυστικού Ρόδου», θα απολαύσουν ένα λογοτεχνικό ταξίδι στα μυθικά πεδία της ιρλανδικής παράδοσης και θα γνωρίσουν την «σκηνή» των Ιρλανδών νεορομαντικών των τελών του 19ου αιώνα. 


Ενημερωθείτε για τις εκδόσεις Κλέος στο ιστολόγιο kleospublications.blogspot.gr

Μπορείτε να αγοράσετε «Το Μυστικό Ρόδο» ζητώντας το στα mail flefalo@gmail.com και kleospublications@gmail.com ,
καθώς επίσης και στα βιβλιοπωλεία του κέντρου των Αθηνών

Solaris, Μπόταση 6

Comicon-shop, Σόλωνος 128

Tilt, Ασκληπιού 37

Η Γωνιά του Βιβλίου, Χαριλάου Τρικούπη 18

Ελεύθερη Σκέψις, Ιπποκράτους 112

Αλληλεγγύη των Φίλων, Χαριλάου Τρικούπη 14 (εντός στοάς)

Λόγχη, Πινδάρου 12 (Κολωνάκι) 2ος όροφος 

της Θεσσαλονίκης

Η Άγνωστη Καντάθ, Αιμιλιανού Γρεβενών 6 (Πλατεία Ναυαρίνου)

Αριστοτέλειο, Ερμού 61

του Ναυπλίου

Αποσπερίτης, Αμαλίας 50

της Αμαλιάδας

Βιβλιόχωρος, Φιλικής Εταιρίας 2

Συνέντευξη του Γιάννη Παπαδημητρόπουλου, με αφορμή την κυκλοφορία του πρώτου του βιβλίου, στον Σταμάτη Μαμούτο


Ο Γιάννης Παπαδημητρόπουλος ήταν εκείνος που πριν από έντεκα περίπου χρόνια, σε μια συζήτηση φίλων η οποία λάμβανε χώρα στο αμφιθέατρο της Νομικής όπου γίνονταν οι παραδόσεις των μαθημάτων του τμήματος Πολιτικής Επιστήμης και Δημόσιας Διοίκησης, έριξε την ιδέα να οργανώσουμε μια δράση με θέμα τη λογοτεχνία του φανταστικού. Η αρχική εκείνη ιδέα εκκολάφθηκε με αποτέλεσμα την ίδρυση του συλλόγου μας, δηλαδή της Φοιτητικής Λέσχης Φανταστικής Λογοτεχνίας. Μολονότι κάποιοι είχαν προβλέψει ότι η λέσχη μας δεν θα παρέμενε ενεργή παραπάνω από λίγους μήνες, η εξέλιξη των πραγμάτων νομίζω ότι τους έδωσε μια αποστομωτική απάντηση. Σήμερα η Φ.ΛΕ.ΦΑ.ΛΟ έχει στο ενεργητικό της ένα περιοδικό, ένα κεντρικό ιστολόγιο, ραδιοφωνικές εκπομπές κι έναν εκδοτικό οίκο. Ωστόσο, πέρα από τα μέσα έκφρασης, το έμψυχο δυναμικό της λέσχης παραμένει ενεργό στα πολιτιστικά δρώμενα της χώρας. Έτσι, έχω πλέον τη χαρά να δημοσιεύσω στο ιστολόγιο της λέσχης μας την συνέντευξη που μου παραχώρησε ο Γιάννης Παπαδημητρόπουλος, με αφορμή την κυκλοφορία του πρώτου του βιβλίου που φέρει τον τίτλο Εκεί Που Προσγειώθηκε Το Κοράκι.


1) Είσαι ένα από τα παιδιά που ακολουθεί την παράδοση της πρώτης γενιάς μελών της Φ.ΛΕ.ΦΑ.ΛΟ, όσον αφορά το σπουδαστικό υπόβαθρο. Δηλαδή, τον εμπλουτισμό των γνώσεων με ακαδημαϊκές και επιμέρους μεταπτυχιακές σπουδές.  Θες να μας περιγράψεις συνοπτικά τις σπουδές που έχεις κάνει μέχρι στιγμής;

Να σου πω την αλήθεια, έχω μεγάλη αγάπη στην ακαδημαϊκή ζωή, αλλά και στην Τριτοβάθμια Εκπαίδευση ως θεσμό. Οι προπτυχιακές μου σπουδές ήταν στο Τμήμα Πολιτικής Επιστήμης και Δημόσιας Διοίκησης, το περίφημο «Πολιτικό» της Νομικής, όπου σε γνώρισα και βέβαια γνώρισα κι όλα τα παιδιά που αποτέλεσαν την πρώτη γενιά της Φ.ΛΕ.ΦΑ.ΛΟ. Αποκόμισα τη γνώση των Κοινωνικών Επιστημών και μια πνευματική συγκρότηση από το «Πολιτικό» που δεν ξέρω αν θα μου την έδινε ποτέ μια πιο «τεχνική» ή πιο «εξειδικευμένη» σχολή και ποτέ δε μετάνιωσα την επιλογή μου στο Μηχανογραφικό. Το «Πολιτικό» ήταν για μένα πραγματικά αυτό που οι Αγγλοσάξονες αποκαλούν με το λατινικό όρο alma mater, «η μητέρα της ψυχής και του πνεύματός μου».

Έκανα μετά το πολύ καλό Μεταπτυχιακό Διοίκησης Τουρισμού (MBA Tourism) στο Πανεπιστήμιο Πειραιώς και πήρα πολλές θεωρητικές και πρακτικές γνώσεις για τον Τουρισμό, την κατασκευή τουριστικών πακέτων, τις εναλλακτικές μορφές τουρισμού, το τι «τραβάει» έναν τουρίστα σε έναν προορισμό και τον ωθεί να «ξοδέψει» και να ξαναγυρίσει, γνώσεις που χρησιμοποίησα στα πρώτα μου κείμενα συνδυασμένες με παραδείγματα που αντλούσα από τη διεθνή εμπειρία και προσπαθούσα να προσαρμόσω σε ελληνικά δεδομένα.

Τα τελευταία χρόνια φοίτησα στο Ελληνικό Ανοικτό Πανεπιστήμιο, στο Μεταπτυχιακό Διοίκησης Πολιτιστικών Μονάδων ενώ παράλληλα εργαζόμουν. Αποφοίτησα πρόσφατα, έχοντας εκπονήσει διπλωματική εργασία σχετικά με το Οικοσύστημα Δημοφιλούς Κουλτούρας (PopCulture) στην Ελλάδα, όπως διαρθρώνεται πρωτίστως μέσα από τα διάφορα Conventions που γίνονται τα τελευταία χρόνια στη χώρα μας (και καλώς γίνονται!). Νομίζω ότι αποτέλεσε μια φυσική συνέχεια των σπουδών μου στον Τουρισμό, καθώς Πολιτισμός και Τουρισμός συνδέονται άμεσα σε έναν τόπο ή τουλάχιστον πρέπει να συνδέονται. Η Πολιτιστική Διαχείριση, που αποτελεί μια κατεξοχήν Κοινωνική Επιστήμη, είναι για μένα ένα ολόκληρο καινούργιο πεδίο, απέραντο, που με χαρά έχω μόλις αρχίσει να εξερευνώ. Στόχος μου είναι μέσα από τη χρήση των ήδη υπαρχόντων εργαλείων της επιστήμης αυτής και συνδυάζοντας γνώσεις τόσο των άλλων Κοινωνικών Επιστημών (Κοινωνιολογία, Ψυχολογία, Επικοινωνία κ.α.), όσο και του τουριστικού τομέα (προσέλκυση τουριστών, «κατασκευή» τουριστικού προϊόντος κ.α.), να μελετήσω στο μέλλον περαιτέρω τη Δημοφιλή Κουλτούρα (Pop Culture) στην Ελλάδα, συνεισφέροντας στην ελληνική και διεθνή βιβλιογραφία για το θέμα. Γιατί όχι, αν οι συνθήκες είναι ευνοϊκές, να ασχοληθώ με αυτή τη θεματολογία και σε επίπεδο διδακτορικής διατριβής σε Ελληνικό Πανεπιστήμιο. Υπάρχουν πια σημαντικοί καθηγητές και ερευνητικά εργαστήρια που έχουν στρέψει το ενδιαφέρον τους σε αυτή την κατεύθυνση και εκπονούνται επί του παρόντος διδακτορικά με ανάλογη θεματολογία, όπως γνωρίζω.

2) Να σε ρωτήσω τι θυμάσαι από την εποχή που οργανώσαμε μαζί με λίγους ακόμη φίλους την Φ.ΛΕ.ΦΑ.ΛΟ στο «Πολιτικό τμήμα» της Νομικής Αθηνών;

Αυτές τις αναμνήσεις τις είχαμε μοιραστεί και πριν από δυο χρόνια, όταν με είχες πρώτη φορά καλέσει στη ραδιοφωνική σου εκπομπή, το «Ατσάλινο Ρόδο»! Ήταν όμορφη εποχή παρ’ όλα όσα γίνονταν, είχαμε λιγότερα προβλήματα να ασχοληθούμε και μπορούσαμε να σκεφτούμε και να προβληματιστούμε περισσότερο σε «κοινωνικό» και «φιλοσοφικό» επίπεδο, χωρίς τόσο πολύ να ανησυχούμε για την επιβίωση, όπως τώρα. Θυμάμαι την παρέα που υπήρχε τότε, το Στέλιο, τον Χάρη τον Παπαϊωάννου, τον Χρήστο, τον Πάνο τον «Voodoo», τον άλλο Πάνο, των Γιώργο τον «Ίωνα», τον Δημήτρη Αργασταρά που δεν ήταν στο τμήμα αλλά ήταν και παραμένει φίλος καλός! Και βέβαια, να μην ξεχάσω το Νίκο, την Μαρία και τον Ραφαήλ Βλαντή. Ο Νίκος ήταν ο πρώτος αναγνωρισμένος συγγραφέας που μας πίστεψε.


Το πώς γνωριστήκαμε στο θρυλικό αμφιθέατρο Παπαρρηγοπούλου, το πως βρεθήκαμε να συζητάμε για την φανταστική λογοτεχνία και το πως συλλάβαμε την ιδέα για τη διοργάνωση μιας εκδήλωσης για τη Φανταστική Λογοτεχνία μέσα σε πανεπιστημιακό χώρο, με ελεύθερη είσοδο, ένα «φιλολογικό απόγευμα» αν θες. Θυμάμαι λέγαμε να το κάνουμε στην Πανεπιστημιακή Λέσχη στην Ιπποκράτους και μάλιστα το θεωρήσαμε και εύκολο να δοθεί χώρος για κάτι τέτοιο από τους αρμόδιους, μιας και γίνονταν τότε συνεχώς άσχετες εκδηλώσεις σε ώρες και αίθουσες μαθημάτων από φοιτητικές παρατάξεις, ενώ εμείς ως ομάδα φοιτητών θα ζητούσαμε ένα χώρο εκτός διδασκαλίας για μια εκπαιδευτική εκδήλωση, μέσα στα πλαίσια της λειτουργίας του Πανεπιστημίου ως χώρου «θεραπείας» των Επιστημών και των Τεχνών. Τελικά αυτή η εκδήλωση μπορεί να μην έγινε, αλλά ήταν η αρχή της Φ.ΛΕ.ΦΑ.ΛΟ κι από εκεί και πέρα η πορεία ήταν ανοδική και δεν έχει σταματήσει.


 Νιώθω μεγάλη χαρά και ικανοποίηση για όσα έχει καταφέρει αυτή η ομάδα με τα παλιά και τα νέα μέλη της τόσα χρόνια, τις συνεργασίες της, τα κείμενα που φιλοξενήθηκαν στο περιοδικό και στο blog της, τη ραδιοφωνική της εκπομπή και τους καλεσμένους αυτής, τις Εκδόσεις Κλέος που αποτελούν πια το εκδοτικό της σκέλος κ.α. Αξίζουν συγχαρητήρια σε όλα τα παιδιά που εργάστηκαν και αγωνίστηκαν για αυτά τα αποτελέσματα.


3) Η κυκλοφορία του πρώτου σου βιβλίου βασίζεται στον συνδυασμό της κατάρτισής σου στον τομέα των κοινωνικών επιστημών με την αγάπη σου για την λογοτεχνία του φανταστικού ή κάνω λάθος;

Τα δοκιμιακής μορφής κείμενα που περιλαμβάνονται στο βιβλίο γράφτηκαν προσπαθώντας να εφαρμόσω πρακτικά τις γνώσεις που απέκτησα όχι τόσο από το βασικό μου πτυχίο στην Πολιτική Επιστήμη, όσο στο Μεταπτυχιακό Διοίκησης Τουρισμού και αργότερα στο Μεταπτυχιακό Διοίκησης Πολιτιστικών Μονάδων. Με την έννοια λοιπόν ότι η Πολιτιστική Διαχείριση είναι μια εκ των Κοινωνικών Επιστημών, έχεις απόλυτο δίκιο, αν και πρέπει να δώσουμε τα εύσημα και στην επιστήμη της Διοίκησης Επιχειρήσεων! Διαβάζοντας άρθρα της επικαιρότητας από site του εξωτερικού για τη γενικότερη κουλτούρα και τις λειτουργίες του παγκοσμίου Οικοσυστήματος Δημοφιλούς Κουλτούρας (Pop Culture), για τα conventions όπως το ComicCon στο Σαν Ντιέγκο των Η.Π.Α. ή για τις τουριστικές ροές που έφερναν αναγνωρίσιμα τοπία ή η εκμετάλλευση ενός brand name όπως π.χ. του Ε.Α. Πόε στη Βαλτιμόρη και του «Άρχοντα των Δακτυλιδιών» στη Νέα Ζηλανδία, με «έπνιγε» το γεγονός ότι στην Ελλάδα όλα αυτά τα θεωρούσαμε μέχρι πολύ πρόσφατα «παιδικά», ίσως και να τα θεωρούμε ακόμα. Ειδικά το 2011-12 που άρχισα να γράφω και να δημοσιεύω ηλεκτρονικά τα κείμενα, υπήρχε ακόμα μια αντιμετώπιση απαξίωσης, σε αντίθεση με την τωρινή βελτιωμένη κατάσταση, που έχει αναγνωριστεί σε μεγάλο βαθμό η παρουσία και η αξία της Φαντασίας και των Πολιτιστικών Προϊόντων της, γίνονται μεγάλα φεστιβάλ και conventions, υπάρχουν πολλά εξειδικευμένα καταστήματα και εκδοτικοί οίκοι κ.α. Όμως τότε, όπως γράφω και στην εισαγωγή του βιβλίου, ένιωσα μια Ανάγκη να εκφραστώ για αυτά τα θέματα. Βλέποντας ότι υπήρχε δυνατότητα τουριστικής εκμετάλλευσης στοιχείων, άρχισα δειλά να παρουσιάζω κάποια επιτυχημένα κατά τη γνώμη μου παραδείγματα και στη συνέχεια να προτείνω τρόπους με τους οποίους μπορούσαν να εφαρμοστούν στην Ελλάδα για την τουριστική της ανάπτυξη, αντλώντας από τις γνώσεις και τα θεωρητικά εργαλεία που οι μεταπτυχιακές μου σπουδές μου πρόσφεραν. Σταδιακά γράφτηκε μια σειρά κειμένων για τον Τουρισμό Δημοφιλούς Κουλτούρας, τα σημαντικότερα από τα οποία συμπεριλαμβάνονται στο βιβλίο.

4) Θες να μας περιγράψεις εν συντομία τι περιλαμβάνει το βιβλίο σου;

Στο βιβλίο είναι συγκεντρωμένα 32 κείμενα γύρω από θέματα του Τουρισμού Δημοφιλούς Κουλτούρας (Pop Culture Tourism), αλλά και γενικότερα θέματα Τουρισμού, Πολιτιστικής Διαχείρισης και Φαντασίας, που έχουν γραφτεί από το 2012 έως και το 2015 και λίγο μετά και έχουν στην συντριπτική τους πλειοψηφία δημοσιευτεί σε ηλεκτρονικά Μέσα. Η συγκέντρωσή τους, πέρα από τον προφανή στόχο της κατάθεσης απόψεων και ιδεών, φιλοδοξεί να προβάλλει την αναπτυξιακή προοπτική αυτών των θεμάτων και να δώσει το ερέθισμα για μια ακόμα πιο σοβαρή αντιμετώπισή τους από την ελληνική ακαδημαϊκή κοινότητα και από το κοινό, σχετικό ή μη σχετικό.
Πέρα από τα καθαρά τουριστικά κείμενα στον τόμο ανθολογούνται και μερικά κείμενα γνώμης για άλλα θέματα, ενώ το αγαπημένο μου ίσως κείμενο κι αυτό που αναμένω ότι θα συζητηθεί περισσότερο είναι το τελευταίο, που είναι και το πιο πρόσφατο και δεν έχει δημοσιευτεί στο παρελθόν. Είναι η προσωπική μου συμβολή στο «διάλογο» γύρω από ένα φλέγον θέμα της Ποπ Κουλτούρας, το θέμα των spoilers! Επίσης, έχω την τιμή, να υπογράφει τον πρόλογο του βιβλίου η αγαπημένη μου καθηγήτρια στο Ελληνικό Ανοικτό Πανεπιστήμιο και ιδρύτρια της Αθηναϊκής Βιβλιοθήκης Κόμικς, Δρ. Λήδα Τσενέ, την οποία ευχαριστώ θερμά. Το βιβλίο έχει ένα υπέροχο εξώφυλλο και οπισθόφυλλο, φιλοτεχνημένα από τον Πατρινό καλλιτέχνη κόμικς Διονύση Φάκο, που έχει κάνει σημαντικά βήματα στο χώρο της 9ης τέχνης τα προηγούμενα χρόνια, τον οποίο επίσης ευχαριστώ πολύ και νιώθω ότι αυτή θα είναι ίσως μόνο η αρχή της συνεργασίας μας.

5) Νομίζω ότι στην Ελλάδα υπάρχει υστέρηση στον τρόπο που συνδέεται η λογοτεχνία του φανταστικού (αλλά και ευρύτερα η λογοτεχνία) με πολιτικές και οικονομικές πρακτικές, όπως είναι ο τουρισμός; Γιατί πιστεύεις ότι συμβαίνει αυτό;

 Όπως σου είπα, θεωρώ ότι στην Ελλάδα είχαμε και έχουμε ακόμα ίσως σε μεγάλο βαθμό μια απαξίωση για αυτά τα είδη της λογοτεχνίας και γενικότερα της Τέχνης. Όπως γράφω και σε ένα κείμενο του βιβλίου, ακόμα και η απλή ενασχόληση της Φανταστικής Λογοτεχνίας και της εν γένει Φανταστικής Κουλτούρας π.χ. με την Ελληνική Μυθολογία και τη θεματολογία της, θεωρείται αυτομάτως από κάποιους «απαξίωση» και «βεβήλωση», χωρίς καν να διερευνάται το επίπεδο του παραγομένου Πολιτιστικού Προϊόντος, η καλλιτεχνική του αξία ή το νοηματικό του υπόβαθρο. Και όλο αυτό το βλέπω παράλογο, γιατί η ελληνική Γραμματεία, αρχαία, νεώτερη και σύγχρονη έχει μεγάλη παράδοση στη Φαντασία.

 Η Ελλάδα τις τελευταίες δεκαετίες βρίσκεται στην ασφυκτική μέγγενη μιας «υψηλής» διανόησης, που απορρίπτει συλλήβδην και γελοιοποιεί κάθε τι που βρίσκεται εκτός της, μέσα από ένα δίκτυο «διανοουμένων», «κριτικών», «ανθρώπων του πνεύματος» που έχουν πολύ συγκεκριμένες αντιλήψεις για το τι είναι «πνευματικό έργο», είτε είναι λογοτεχνία, είτε μουσική, είτε κινηματογράφος και οτιδήποτε άλλο. 


Δεν μπορώ να ξεχάσω το χαρακτηριστικότερο παράδειγμα που έχω συναντήσει σε αυτό το θέμα: Ακόμα και μετά την βράβευση της «Επιστροφής του Βασιλιά», της τρίτης ταινίας του «Άρχοντα των Δακτυλιδιών» με 13 Όσκαρ και την απίστευτη εμπορική της επιτυχία, ο κριτικός κινηματογράφου Δ. Δανίκας συνέχιζε στην κινηματογραφική σελίδα που διατηρούσε σε μεγάλης κυκλοφορίας εφημερίδα να την κατατάσσει στις «Παιδικές Ταινίες». Ήταν το κόμπλεξ ενός ανθρώπου (του συγκεκριμένου εμφανίζεται συνεχώς και για πολλές μορφές τέχνης), ένα κόμπλεξ που αντιπροσωπεύει ολόκληρη την προσέγγιση ενός κλειστού κύκλου «διανοουμένων» που ήλεγχαν σε μεγάλο βαθμό τα πνευματικά «πράγματα» της χώρας.

6) Αγαπημένο είδος. Επική φανταστική λογοτεχνία, επιστημονική φαντασία ή λογοτεχνία τρόμου;

 Αν είχα να διαλέξω μόνο ένα μεταξύ αυτών των τριών ειδών θα έλεγα την Επιστημονική Φαντασία, ίσως γιατί θεωρώ πως έχει περισσότερες δυνατότητες έκφρασης, περισσότερες «προβληματικές» να εξερευνήσει και περισσότερα υποείδη και γιατί ήταν ίσως το πρώτο είδος με το οποίο ήρθα σε επαφή ως παιδάκι και το έχω αγαπήσει πραγματικά. Πρακτικά όμως νομίζω ότι κάθε ένα από τα ρεύματα της Φανταστικής Λογοτεχνίας (στα οποία, εκτός από τα τρία που προανέφερες, εγώ εντάσσω και άλλα δύο, το μυστήριο-αστυνομικό-κατασκοπευτικό και τα κόμικς/graphic novels που είναι μορφή τέχνης με ιστορία κοντά στον έναν αιώνα πια) δανείζεται θεματολογία και εικονογραφία από τα άλλα κι όλα μαζί βρίσκονται σε ένα δημιουργικό «διάλογο» αν θες μεταξύ τους, καθώς ξεκινούν από κοινές καταβολές και επίσης γνωρίζουν (οι δημιουργοί και νομίζω ακόμα περισσότερο οι εκδότες) ότι απευθύνονται σε μια κοινή σχεδόν δεξαμενή αναγνωστικού-καταναλωτικού κοινού, εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων. Εξάλλου δεν είναι τυχαίο ότι μερικοί από τους πανθομολογούμενους και αδιαμφισβήτητους Μεγάλους της Φανταστικής Λογοτεχνίας έγραψαν και γράφουν ταυτόχρονα περισσότερα από ένα είδη με την ίδια σχεδόν επιτυχία, πρωτοτυπία και δημιουργικότητα, όπως ο Robert Howard, ο Edgar Rice Burrowso Michael Moorcock και πιο πρόσφατα ο NeilGaiman και ο Stephen King.


7) Πως και από πού μπορεί να προμηθευτεί το βιβλίο σου κάποιος αναγνώστης;

Το βιβλίο «Εκεί που Προσγειώθηκε το Κοράκι: Κείμενα για τον Τουρισμό, την Πολιτιστική Διαχείριση και τη Φαντασία» θα είναι διαθέσιμο από το τέλος Νοεμβρίου στις Εκδόσεις «Το Δόντι», τον σημαντικότερο εκδοτικό οίκο της Πάτρας, που έχει εκδώσει τα τελευταία χρόνια ποιοτικά βιβλία σε όλα τα είδη, μεταξύ αυτών δοκίμια, λευκώματα και κόμικς. Ο αναγνώστης που ενδιαφέρεται να το αποκτήσει και να το διαβάσει μπορεί να το παραγγείλει στο τοπικό του βιβλιοπωλείο όπου και αν βρίσκεται στην Ελλάδα ή απευθείας από τον εκδοτικό οίκο στο τηλ. 2614 005077, στο email todonti@gmail.com και στο site του εκδοτικού http://todonti.wordpress.com/, όπου μπορεί να βρει όλα τα πολύ ενδιαφέροντα βιβλία του.

Σχόλια:
 Ο/Η Ανώνυμος είπε...
Μπράβο Γιάννη!

The Trooper
Κυριακή, 19 Νοεμβρίου, 2017
 
Ανώνυμος Ο Sol Invictus είπε...
Μας έχετε κάνει ζημιά. Avanti Φ.ΛΕ.ΦΑ.ΛΟ!
Τρίτη, 21 Νοεμβρίου, 2017
 
Ανώνυμος Ο/Η Ανώνυμος είπε...
Από εκδόσεις Κλέος θα βγει τιποτα Σταμάτη?

The Trooper
Τετάρτη, 22 Νοεμβρίου, 2017
 
 Ο/Η Φοιτητική Λέσχη Φανταστικής Λογοτεχνίας είπε...
O καιρός γαρ εγγύς.....

Ελάχιστη υπομονή ακόμη.
Πέμπτη, 23 Νοεμβρίου, 2017